Το μυστικό μιας επιτυχημένης σεζόν για τον ΑΣΤΙΡ
Πρωταθλήτριες και μαθηματικά, στον 8ο όμιλο της Γ’ Εθνικής κατηγορίας, είναι πλέον οι παίκτριες της ομάδας του ΑΣΤΙΡ, ενώ έχει ήδη ξεκινήσει ο προγραμματισμός της ομάδας για την επόμενη χρονιά, μία χρονιά που θα την βρει στα σαλόνια της Β’ Εθνικής!
Στο xxsports.org μας μίλησε ο προπονητής των πρωταθλητριών, Βαγγέλης Χατζηαντωνίου:
– Κόουτς, τα πρώτα συναισθήματα μετά τη επίτευξη του φετινού στόχου, δηλαδή της ανόδου.
– Σίγουρα υπάρχει ικανοποίηση, χαρά και δικαίωση για τις προσπάθειες όλων όσων εμπλεκόμαστε με τον ΑΣΤΙΡ. Παράλληλα όμως υπάρχει και το αίσθημα της ευθύνης για το μέλλον της ομάδας.
– Πόσο σημαντικό επίτευγμα είναι η φετινή άνοδος της ομάδας σου?
Η ομάδα από την πρώτη χρόνια έδειξε τις δυνατότητες της, συμμετέχοντας πέρσι σε όμιλο με ομάδες της Αθήνας. Η αλήθεια είναι ότι ο ανταγωνισμός φέτος ήταν μικρός, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τις αντίπαλες ομάδες. Μόλις σε δυο χρόνια καταφέραμε να γίνουμε πρώτη δύναμη στα Δωδεκάνησα και η μοναδική εκπρόσωπος του Αιγαίου στη Β’ Εθνική.
– Θα είσαι και του χρόνου προπονητής στην ομάδα?
– Αυτό είναι σίγουρο!
– Τι γίνεται τώρα? Αποτελεί πρόκληση η Β’ Εθνική για εσένα προσωπικά αλλά και για το σωματείο?
Σίγουρα τα δεδομένα αλλάζουν ,ανεβαίνει το επίπεδο ,ανεβαίνουν οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες .Θεωρώ ότι θα παρουσιαστούμε όπως πρέπει, και σε επίπεδο συλλόγου, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο.
– Οικονομική βοήθεια από το κράτος υπάρχει και μάλιστα τώρα, που μεσολαβούν και μετακινήσεις?
– Δυστυχώς η βοήθεια από το κράτος ,είναι πολύ μικρή έως και ελάχιστη .Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι οι οποίο αγαπούν το γυναικείο ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό και μας έχουν αγκαλιάσει, συνεισφέροντας στο μετρό του δυνατού.
– Σε τι επίπεδο θα κατέτασσες το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα και σε τι επίπεδο αυτό της Δωδεκανήσου?
Το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι καθαρά ερασιτεχνικού χαρακτήρα και πολύ πίσω από άποψη οργάνωσης όσο και αποδοχής από την κοινωνία ,δίχως να λείπει το ταλέντο, το οποίο είναι πλούσιο και δυστυχώς μένει αναξιοποίητο ,εν αντιθέσει με άλλες χώρες όπου είναι νούμερο ένα σπορ για τα κορίτσια (Σουηδία ,ΗΠΑ ,Νορβηγία κτλ). Το ίδιο ισχύει δυστυχώς και στα Δωδεκάνησα αν και δεν θα έπρεπε, καθώς είμαστε κοσμοπολίτικο μέρος και οι επιρροές μας έχουν να κάνουν με κάποιους από τους παραπάνω λαούς .
– Μεταγραφικά, πόσο μεγάλο είναι το «παζάρι» στην περιοχή μας? Υπάρχουν παίκτριες που μπορούν να ανταπεξέλθουν σε παραπάνω κατηγορίες?
Σε μεταγραφικά παιχνίδια και παζάρια δεν κινηθήκαμε ούτε πρόκειται να κινηθούμε. Σίγουρα γνωρίζουμε δυο – τρεις παίκτριες οι οποίες θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν και παράλληλα να βοηθηθούν και οι ίδιες, όμως είναι δύσκολο να τις παραχωρήσουν οι ομάδες τους. Έχουμε εντοπίσει κορίτσια τα οποία είναι σε ακαδημίες και θα προσπαθήσουμε να τα φέρουμε κοντά μας, καθώς εάν δεν συμμετέχουν σε αγωνιστική ομάδα νωρίς, ελλοχεύει ο κίνδυνος να αποσυρθούν από το άθλημα. Να σημειώσω ότι ένα κορίτσι από την ηλικία των 12 ετών μπορεί να λάβει μέρος στο γυναικείο πρωτάθλημα.
– Θα κρατήσεις τον ίδιο κορμό με φέτος?
– Ναι! Δεν πρόκειται να γίνουν αλλαγές. Η ομάδας μας διαθέτει παίκτριες με εμπειρία από μεγαλύτερες κατηγορίας, αλλά και μικρές ταλαντούχες, οι οποίες είμαι σίγουρος ότι έχουν μέλλον στον χώρο του Ελληνικού γυναικείου ποδοσφαίρου.
– Η πρώτη Εθνική κατηγορία αποτελεί άπιαστο όνειρο ή είναι μέσα στα πλάνα σας?
– Οι παραπάνω κατηγορίες λειτουργούν ως κίνητρο για όλους μας. Στον αθλητισμό όλα γίνονται, αρκεί να γίνουν βήμα – βήμα, μεθοδικά και με υπομονή
. – Που αφιερώνεις τη φετινή άνοδο?
Στη γυναίκα μου και ιδιαίτερα στην κόρη μου.
– Έχεις κάτι άλλο να προσθέσεις?
-Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά όλους όσους μας έχουν υποστηρίξει και συμπαρασταθεί στην προσπάθεια των κοριτσιών και του συλλόγου μας. Τέλος , θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά το Γιώργο Κουλούρη ,τον γενικό αρχηγό Μιχάλη Βασιλαρά ,καθώς και τον φίλο και συνεργάτη προπονητή, Σπανό Γιάννη.
Μικρές Ιστορίες γυναικείου ποδοσφαίρου:
Ο Ιρλανδός Όσκαρ Ουάιλντ είχε παρατηρήσει κάποτε πως «το ποδόσφαιρο είναι άθλημα για ζωηρά κορίτσια και όχι για λεπτεπίλεπτα αγόρια» και κάτι παραπάνω λογικά θα ήξερε αφού στα χρόνια του, τέλη δεκαετίας 1890 με αρχές δεκαετίας 1900 το γυναικείο ποδόσφαιρο στη Μεγάλη Βρετανία δεν έμοιαζε να είναι βγαλμένο από τον… Άρη και γνώριζε μεγάλη φήμη.
Πολλές φορές παιχνίδια μεταξύ «κυριών» συγκέντρωναν περισσότερους από 50.000 φιλάθλους, πολύ περισσότερους δε από ότι τα αντίστοιχα ανδρικά ματς της εποχής εκείνης, την ίδια ώρα που τη δεκαετία του 1920 η Αγγλία μετρούσε περισσότερα από 150 γυναικεία ποδοσφαιρικά σωματεία.
Ωστόσο γύρω στα 1930 η Αγγλική Ομοσπονδία αποφάσισε πως το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα «ακατάλληλο για γυναίκες», δρομολογώντας παράλληλα την απαγόρευση του και μετατρέποντας το σε ένα αθλητικό ανδρικό άβατο.
Χρειάστηκε μάλιστα λίγο ως πολύ, περισσότερο από μισός αιώνας, προκειμένου οι γυναίκες στο «νησί» να κλοτσήσουν ξανά επίσημα το «τόπι», διεκδικώντας αθλητική ισονομία από τους κρατούντες τις ποδοσφαιρικές τύχες.
Επιμέλεια: Γιώργος Μπεληγράδης
