Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν!
Λένε πως όταν αγαπάς μια ομάδα, δεν την αγαπάς μόνο στις νίκες. Την αγαπάς και όταν πονάει. Και σήμερα, η ομάδα της Ρόδου πονάει όσο ποτέ. Όχι αποκλειστικά από μια άσχημη σεζόν ή έναν υποβιβασμό όπως συνέβη στο παρελθόν, αλλά από μια μακροχρόνια απαξίωση που φέρει ονοματεπώνυμο.
Να ξεκινήσω, τονίζοντας πως αυτό το άρθρο, δεν είναι για να ρίξει λάσπη. Είναι για να καταγραφεί η αλήθεια, που δεν αντέχει να βλέπει την ιστορία να σβήνει από λάθη, εγωισμούς και κακοδιαχείριση.
Ο Αντώνης Μαρτίνης επέστρεψε στα διοικητικά της Ρόδου το 2018 έπειτα από παρότρυνση του Μάκη Ντουρουτλή, σε μια περίοδο όπου η ομάδα είχε υποβιβαστεί στα τοπικά πρωταθλήματα και φαινόταν πως δεν υπήρχε επόμενη ημέρα. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που αντέδρασαν στην επιστροφή του. Θυμούνταν όλοι τι είχε προηγηθεί, όταν το 2011 η προηγούμενη του παρουσία συνδέθηκε με το τέλος της Ρόδου από τις επαγγελματικές κατηγορίες και τον υποβιβασμό της στην Δ’ Εθνική.
Κι όμως. Μέσα σε όλη αυτή τη δυσπιστία, ο κόσμος έκανε πίσω τον εγωισμό του. Έβαλε πλάτη. Έδωσε πίστη. Έδωσε χρόνο. Δέχτηκε για ακόμα μία φορά να στηρίξει μια προσπάθεια που διαφημίστηκε ως «νέα αρχή». Γιατί; Γιατί απλά αγαπάει την ομάδα. Γιατί για τον κόσμο της, η Ρόδος είναι κάτι παραπάνω από ονόματα και αξιώματα.
Για να μην πλατειάσουμε με το παρελθόν, πάμε στο παρών και την ώρα «μηδέν» που βρίσκεται η ομάδα. Από το κάθε χρόνο και μια κατηγορία και ατάκες του στυλ «το κουμπί του ασανσέρ χάλασε και πάει μόνο προς τα πάνω», τελικά ο σύλλογος βρίσκεται στο υπόγειο. Η κατάσταση πλέον είναι «κάθε πέρσι και καλύτερα». Αγωνιστικά, οργανωτικά, επικοινωνιακά, τίποτα δεν θυμίζει ένα σοβαρό ποδοσφαιρικό σωματείο με ιστορία και απαιτήσεις. Δεν υπάρχει σχέδιο. Δεν υπάρχει σοβαρότητα. Δεν υπάρχουν κανόνες και νόμοι. Δεν υπάρχει σεβασμός ούτε στον ίδιο τον κόσμο που, κουρασμένος πλέον, έχει αποτραβηχτεί. Και ποιος να τον κατηγορήσει;
Η εικόνα της Ρόδου δεν εμπνέει. Δεν σε κάνει να ελπίζεις, δεν σου δημιουργεί καμία ασφάλεια. Οι ίδιες λογικές, οι ίδιες πρακτικές, η ίδια αντιμετώπιση προς όλους.
Προφανώς, ο Αντώνης Μαρτίνης, όλα αυτά τα χρόνια έχει βάλει πολλά λεφτά. Δεν υπάρχει κάποιος που να μην του το αναγνωρίζει. Αλλά όταν με τόσα λεφτά που έχεις ξοδέψει, όχι μόνο δεν καταφέρνεις να δημιουργήσεις κάτι υγιές προς τον φίλαθλο κόσμο, αλλά έχεις φτάσει την ύπαρξη του συλλόγου να «κρέμεται» από μια δικαστική απόφαση, έχοντας διάφορα χρέη και με τον κόσμο να σου έχει γυρίσει την πλάτη, τότε μάλλον πρέπει να αποδεχθείς πως απέτυχες και να φύγεις. Αλλά τι λέω; Να το αποδεχθεί ποιος; Εκείνος που πάντα ρίχνει την ευθύνη σ’ άλλους;
Αναρωτιέμαι βέβαια, ποιος φταίει που προ διετίας η ομάδα δημιουργήθηκε για να κατακτήσει την άνοδο και από τον Φεβρουάριο βρέθηκε να παλεύει για την παραμονή της; Ποιος φταίει που στο κρίσιμο εκτός έδρας παιχνίδι με τον Βύζαντα Μεγάρων ταξίδεψε με την Κ-16 και τελικά χρειάστηκε η συνδρομή φιλάθλων που έπειτα από προσωπικές επαφές με τους ποδοσφαιριστές, τους πλήρωσαν τα εισιτήρια για να δώσουν το παρών σ’ αυτήν την αναμέτρηση που ουσιαστικά εξασφαλίστηκε και η παραμονή της; Ποιος φταίει που σ’ εκείνη την χρονιά οι «πράσινοι» έγιναν και πάλι…βούκινο στον κόσμο όταν βγήκαν δημοσιεύματα για ληγμένες κάρτες υγείας ποδοσφαιριστών πριν την έναρξη εντός έδρα αγώνα στο Ε.Α.Κ.;
Ποιος φταίει που ο σύλλογος δεν κατάφερε ποτέ να έχει στεγανά;
Ποιος φταίει που η ομάδα για κάτι παραπάνω από δυο χρόνια ήταν εκτός μητρώου της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, με αποτέλεσμα να χάσει σημαντικά έσοδα από τα ταμεία της και την ίδια να χρειάζεται να πληρώσει μεγάλα ποσά σε δικηγόρους για να μπορεί να αγωνίζεται; Ποιος φταίει που η ομάδα βρέθηκε να περιμένει τις αποφάσεις ενός δικαστηρίου, όχι για να μάθει απλά μια τιμωρία, αλλά για να δει εάν θα συνεχίσει να υπάρχει και δεν θα διαγραφεί; Με ξεκάθαρη βέβαια ευθύνη όλου του Δ.Σ. καθώς ήταν παρόντες στην τελευταία (ο θεός να την κάνει γενική συνέλευση), που ενώ αρκετοί επισήμαναν ότι η ομάδα ήταν εκτός μητρώου, ο πρόεδρος τους έβριζε με χυδαίο τρόπο μη δεχόμενος τις αντιρρήσεις τους.
Ποιος φταίει που έχει παρουσιάσει τρία διαφορετικά Δ.Σ. σε αρμόδια όργανα, «καταπατώντας» μάλιστα το καταστατικό της ομάδας που προβλέπει 11μελες συμβούλιο, την ώρα που εκείνος δήλωσε δυο φορές 9μελές; Ποιος φταίει που έχει βάλει ως αναπληρωματικά μέλη άτομα που δεν γνώριζαν την ύπαρξη τους σ’ αυτό, όντας εξελεγκτική επιτροπή και άτομα που δεν ήταν καν στο ψηφοδέλτιο των περσινών εκλογών; Ποιος φταίει που δεν έκανε γενική συνέλευση ως όφειλε έως τις 30 Ιουνίου και αν’ αυτού δήλωσε πως έκανε εκλογές προ ολίγων ημερών, δίχως να τηρηθεί η νόμιμη διαδικασία;
Ποιος φταίει που τα αποδυτήρια της ομάδας έχουν μετατραπεί σε δομές και κέντρα φιλοξενίας ατόμων; Τα οποία αποδυτήρια να τονιστεί ότι ανήκουν στον σύλλογο και σε κανέναν πρόεδρο προσωπικά.
Ποιος φταίει για όσα τραγελαφικά διαδραματίστηκαν την χρονιά που ολοκληρώθηκε;
Ρητορικά τα ερωτήματα καθώς η απάντηση είναι ξεκάθαρη και γνωστή πλέον σ’ όλους. Ο «πρόεδρος» της Ρόδου, έχοντας σ’ όλα αυτά συνυπεύθυνους ένα ολόκληρο Δ.Σ. (ας το ονομάσουμε έτσι) που απλά σφυρίζει αδιάφορα σ’ ότι και αν γίνεται και δεν έχει το σθένος να προστατέψει τον σύλλογο.
Και μιας που έπιασα την αγωνιστική περίοδο που ολοκληρώθηκε και μάλιστα όπως της άξιζε, μ’ αυτά που πέρασε. Βλέποντας το καλοκαίρι να δημιουργείται μια νέα ομάδα, με πιο χαμηλό αγωνιστικό προϋπολογισμό και χωρίς τα «μεγάλα» και ακριβά ονόματα πίστευα ότι θα ήταν μια σεζόν εξυγίανσης και αξιοπιστίας προς όλους. Τελικά αποδείχθηκε σε μεγάλο φιάσκο. Τι να θυμηθεί κανείς από φέτος;
Η ομάδα παρέμεινε ζωντανή χάρις στον προπονητή, Δημήτρη Χρυσόπουλο και τον κόσμο της, επώνυμους και μη (και δεν εννοώ προφανώς οικονομικά, άλλωστε δεν είναι και η δουλειά τους). Προς γνώση και ενημέρωση. Στα μέσα Οκτώβρη οι φίλαθλοι των «πρασίνων» σε συνεργασία με τα μέλη του Δ.Σ., Γιάννη Κάππο και Σταύρο Νικηταρά διοργάνωσαν λαχειαγορά με δώρο δυο εισιτήρια για το παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδας κόντρα στην Αγγλία, θέλοντας να βοηθήσουν τον σύλλογο στο δύσκολο του ξεκίνημα, ελεώ και του Ban. H ανταπόκριση του κόσμου μεγάλη, καθώς και η συνεισφορά των δυο αυτών μελών που κατάφεραν να εξαφανίσουν όλα τα μπλοκάκια που είχαν βγει σε κυκλοφορία. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, ήταν να τους παραδοθεί ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, από το οποίο η Ρόδος εξόπλισε τα αποδυτήρια της με νέες συσκευές καθαρισμού (πλυντήρια, στεγνωτήρια), καθώς και με αθλητικό εξοπλισμό (μπάλες), ενώ τα υπόλοιπα χρήματα διατέθηκαν στα ταμεία της ομάδας. Να τονιστεί εδώ, ότι ο «πρόεδρος» κ. Μαρτίνης δεν πίστεψε εξ’ αρχής την συγκεκριμένη προσπάθεια, όπου άλλαξε τελικά γνώμη (πάγια τακτική αυτό) μόλις έμαθε ότι υπάρχουν σημαντικά έσοδα.
Κατά την περίοδο των εορτών των Χριστουγέννων, μια ομάδα φιλάθλων με προσωπικές ενέργειες, προχώρησε σε μια πολύ όμορφη κίνηση δίνοντας κρασιά και βασιλόπιτες με το σήμα του συλλόγου σ’ παράγοντες που έχουν συνεισφέρει σημαντικά στην ιστορία της όλα αυτά τα χρόνια. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο τωρινός πρόεδρος, κ. Μαρτίνης. Μαντέψτε…Ο κ. Μαρτίνης ήταν ο μόνος που προτίμησε, να μην πει ένα «ευχαριστώ» παρά μόνο να ξεκινήσει τις γνώστες του ειρωνείες, την ώρα που οι υπόλοιποι δεχόντουσαν με ευχαριστίες και συγκίνηση τα δώρα τους.
Συνεχίζουμε. Οι απεργίες από τις προπονήσεις των ποδοσφαιριστών ήταν γνωστές, ενώ οι ίδιοι είχαν βγάλει και σχετική ανακοίνωση για την κατάσταση που επικρατούσε. Ο κόσμος της, μην μπορώντας να βλέπει όλο αυτό συνέβαινε, προσπάθησε με νέες ενέργειες να βελτιώσει την καθημερινότητα των ποδοσφαιριστών. Έτσι, δημιούργησε ένα όμορφο ρετρό ημερολόγιο της Ρόδου, έχοντας την στήριξη πολλών επιχειρήσεων του νησιού. Από τις πωλήσεις και τα έσοδα των διαφημίσεων κατάφεραν να πετύχουν σημαντικά πράγματα. Ανέλαβαν να πάρουν φροντιστή όπου η ομάδα ουσιαστικά δεν είχε, τον οποίο και πλήρωσαν για τέσσερις μήνες, αγοράστηκε νέος υλικός εξοπλισμός για τα αποδυτήρια, αλλά και νέος αθλητικός εξοπλισμός. Επίσης, επώνυμος φίλαθλος της ομάδας, παρέθετε αφιλοκερδώς γεύμα επί καθημερινής βάσεως στους ποδοσφαιριστές, ενώ με προσωπικά του έξοδα αγόρασε και ομοιώματα για να μπορούν να προπονούνται στις στημένες φάσεις.
Σημειώνεται ότι ο κόσμος προφανώς δεν μπορεί να επωμιστεί το φορτίο και να αναλάβει μόνος του την διαχείριση του συλλόγου. Μπορεί να μην κατάφερε να μαζέψει λεφτά που να είναι αντίστοιχα ενός ταξιδιού ή μιας μισθοδοσίας, αλλά στα δύσκολα ήταν εκεί. Παρότι, δεν υπήρχε καλή σχέση με την διοίκηση, ήταν εκεί για την ομάδα του. Με την μικρή βοήθεια από το υστέρημα του. Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε στο εν λόγω εγχείρημα βρέθηκαν και αρκετές πόρτες κλειστές που δεν ήθελαν να ακούν για τον «πρόεδρο» της Ρόδου.
Μήπως να αναφερθούμε στις αποστολές και στις διαδρομές που γινόντουσαν με ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα για να πάει η ομάδα να αγωνισθεί στο Λουτράκι; Με κίνδυνο πρώτα απ’ όλα την ασφάλεια τους. Ασήμαντα πράγματα για κάποιους.
Ο Δημήτρης Χρυσόπουλος αποδέχθηκε την πρόταση της Ρόδου αφήνοντας στο πίσω μέρος το συναίσθημα και ίσως και την λογική. Τον ρόλο του προπονητή, τον υπηρέτησε για πολύ λίγο. Και όσο το έκανε η ομάδα είχε και τα ανάλογα θετικά αποτελέσματα. Και όταν ήρθαν τα θετικά αποτελέσματα, ήρθαν τα μαντάτα από το μητρώο για να γίνει πλήρης αγωνιστική παύση και μετά οι «πράσινοι» να αναγκάζονται να παίζουν συνεχόμενα παιχνίδια μέχρι και την λήξη του πρωταθλήματος (Κυριακή – Τετάρτη). Όπου μέσα σ’ αυτά υπήρχαν πενθήμερες αποστολές στην Αθήνα και όχι μόνο. «Καταπάτησε» τις αξίες του, έβαλε την ομάδα πάνω από το προσωπικό και οικογενειακό του συμφέρον, σεβόμενος την ιστορία, τον κόσμο της ομάδας και την αγωνία τους. Το τι έλαβε; Λοιδορήθηκε και εισέπραξε τεράστια αχαριστία απ’ εκείνον που προστάτευε όντας εξαφανισμένος. Θα μπορούσα να γράψω τόμο για τα κατορθώματα του Χρυσόπουλου, αλλά ξέρω ότι δεν επιδιώκει ποτέ την προσωπική του προβολή, κρατώντας τις καταστάσεις που έζησε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Και πάμε στο ξεκίνημα της φετινής χρονιάς και το επερχόμενο πρωτάθλημα. Αφού έγινε η κανονική παρέλαση προπονητών, ήρθε η ανακοίνωση της πρόσληψης του Ηλία Φυντάνη. Συνοδευόμενη από λόγια που τα ακούμε κάθε χρόνο. Για την άνοδο, το μεγάλο άλμα και την μεγάλη πορεία. Μια ανακοίνωση που ήταν με αιχμές για την αποχώρηση ποδοσφαιριστή που είχε ανακοινωθεί από άλλη ομάδα. Βέβαια, μετά οι αιχμές μετατράπηκαν σε ανακοίνωση ανανέωσης με μομφές προς εμένα, νομίζοντας πως απευθύνονται σε πρόβατα και όχι σς νοήμονες ανθρώπους.
Και για να δέσει το «γλυκό» επανάφερε στο προσκήνιο εκείνους που χρέωσαν την ΠΑΕ με μεγάλα χρηματικά ποσά. Εκείνον που οι ίδιοι έτρεχαν στα δικαστήρια για τις πλαστές κάρτες υγείας στο παιχνίδι με την Σαντορίνη. Αφού λοιπόν, διατυμπανίζει την αθώωση του από τα αθλητικά δικαστήρια γιατί εκκρεμεί και το ποινικό, ποιος ήταν τελικά αυτός που είχε την ευθύνη για την πλαστή σφραγίδα του γιατρού που βρέθηκε στα δελτία υγείας; Μήπως μ’ αυτό τον τρόπο κάποιοι αποδέχονται την δική τους ενοχή; Σίγουρα, πάντως, η μόνη που δεν φταίει είναι η Ρόδος που σαν αφύσικο πρόσωπο τιμωρήθηκε με 70.000€ και τα χρέη αυτά παραμένουν ακόμα και τώρα σε περίπτωση που ο σύλλογος επιστρέψει προφανώς με άλλη διοίκηση στις Επαγγελματικές Κατηγορίες. Βέβαια, τα σοβαρά σωματεία πρώτα ανακοινώνουν αυτόν που τρέχει το μεταγραφικό σχεδιασμό και μετά τους ποδοσφαιριστές. Αλλά επειδή είναι και έξυπνος και γνωρίζει την κατάσταση δεν θέλει να φανεί ακόμα δημόσια για να μην εκτεθεί και στο φινάλε. Αν και τώρα που το έγραψα εγώ μην απορείτε αν δείτε σύντομα σχετική ανακοίνωση. Αφήνω στην άκρη την σχέση που δημιουργεί κάθε φορά μ’ όλη την ιστοσελίδα μας με την διοίκηση.
Προτίμησα στον τίτλο να βάλω τους στοίχους από το τραγούδι «Υδροχόος» του Νίκου Παπάζογλου. Θα μπορούσα κάλλιστα να βάλω και το τραγούδι των Πυξ Λαξ «γιατί έπαψες Ρόδο να θυμίζεις». Μόνο που στην προκειμένη ξέρουμε όλοι γιατί η Ρόδος έχει πάψει να θυμίζει την μεγάλη ομάδα του παρελθόντος.
Έπεσε στα μάτια μου ένα άρθρο από το soccerplus που έγραφε: «ΕΠΣ Σάλας Vs ΓΓΑ. Την περίοδο 2022 – 2023 δύο ομάδες (AEK και Τράχωνες) που αγωνίζονταν στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας, δεν είχαν εγγραφεί στο μητρώο της ΓΓΑ. Όταν το καλοκαίρι η ΕΠΟ έστειλε αιτήσεις για μοριοδότηση μαθητών, η ΓΓΑ απάντησε αρνητικά επειδή η συμμετοχή των ομάδων ήταν “παράνομη” και το πρωτάθλημα “άκυρο”. Το θέμα λύθηκε όταν έγινε ανασχηματισμός, ανέλαβε ο νέος υπουργός και οι σχέσεις εξομαλύνθηκαν».
Η Ρόδος είχε στο ενεργητικό της παιδιά που στέφθηκαν πρωταθλητές με την Μικτή Δωδεκανήσου και έχουν εξασφαλισμένα μόρια. Να δω αν στο φινάλε δεν τα πάρουν, πως θα νιώθουν, έχοντας υπονομεύσει το μέλλον των παιδιών, γιατί ήξεραν τις συνέπειες του Μητρώου και τους είχε τονιστεί αρκετές φορές, σ’ όλο το Δ.Σ.. Άλλωστε, όπως λέει και ένας καλός μου φίλος. Μεγάλοι ποδοσφαιριστές λίγοι θα γίνουν, άνθρωποι στην κοινωνία και επιστήμονες πολλοί.
Για να κλείσουμε. Ο πρόεδρος δεν είναι ιδιοκτήτης μιας ομάδας – είναι διαχειριστής μιας βαριάς ιστορίας. Η Ρόδος δεν είναι καπρίτσιο ούτε εφαλτήριο προβολής.
Αν δεν υπάρξει αλλαγή πορείας – θεσμική, αγωνιστική, ηθική – φοβάμαι πως σύντομα δεν θα έχει μείνει τίποτα για τον κόσμο της να υπερασπιστεί.
Και τότε, το μόνο που θα απομείνει, είναι να λέμε: «Κάποτε, υπήρχε μια Ρόδος που μας έκανε περήφανους…»
Υ.Γ. Μην παίρνετε άλλους τηλέφωνο για να απολογούνται. Όλα όσα γράφω φέρουν το όνομα μου και είναι η προσωπική μου άποψη.
Υ.Γ. 1 Μάθετε να δέχεστε κριτική, όπως αντίστοιχα κάνετε εσείς σ’ όλους. Μόνο που αυτό το άρθρο δεν εμπεριέχει κριτική, αλλά αλήθειες.
Y.Γ. 2 Πέρασαν τα χρόνια και ακόμα μετά τα μεγάλα λόγια και τις έκτακτες συνεντεύξεις τύπου δεν μάθαμε τι έγινε με το φιλικό παιχνίδι κόντρα στον Άρη Αρχαγγέλου που βρέθηκε στο στοίχημα. Δεν μάθαμε τι έγινε με τις κάρτες υγείας με την Σαντορίνη. Δεν μάθαμε τι έγινε στο Γύθειο. Λόγια, λόγια, λόγια….
Υ.Γ. 3 Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Όταν δεν έχεις το σθένος και τα άντερα να σηκώσεις το προσωπικό σου ανάστημα μετά απ’ όλα όσα έχεις πέρασες και τον χλευασμό που δέχθηκες για ακόμα μια χρονιά στην ομάδα, τότε καλά σας κάνει. Πλέον, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Ούτε ανακοινώσεις διαμαρτυρίας.
Υ.Γ. 4 Το ψέμα και η ανομία έχουν κοντά ποδάρια. Στο τέλος πληρώνεις το τίμημα.
Υ.Γ. 5 Και μια που έπιασα λίγο το καλλιτεχνικό ύφος, ας βάλω και ένα τραγούδι να υπάρχει. Παρασκευή σήμερα και με ωραία ημερομηνία για εμάς.
