Οι αναστολές λειτουργίας, οι παραιτήσεις διοικήσεων και η έλλειψη παραγόντων δεν είναι τυχαία γεγονότα. Είναι το καμπανάκι ενός ερασιτεχνικού αθλητισμού που ζητά επειγόντως επανεκκίνηση.
Μήπως ήρθε η ώρα να κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη;
Η είδηση της αναστολής λειτουργίας του Διαγόρα Βατίου μετά από 42 χρόνια ιστορίας έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στο δωδεκανησιακό ποδόσφαιρο. Δεν ήταν όμως η μοναδική. Είχαν προηγηθεί η αποχώρηση της Α.Ε Κατταβιάς από την Α’ Κατηγορία, η αδυναμία του Ηρακλή Μαριτσών να βρει διοίκηση, τα σύννεφα που έχουν μαζευτεί πάνω από τον Αστέρα Μασάρων και τον Πολύστρατο, ενώ ανοιχτά παραμένουν σημαντικά ζητήματα και σε άλλα ιστορικά σωματεία, ακόμα και σε αυτά που ανέστειλαν την λειτουργία τους τα προηγούμενα χρόνια.
Αν δούμε τα γεγονότα ξεχωριστά, ίσως βρούμε διαφορετικές αιτίες για κάθε περίπτωση. Αν τα δούμε συνολικά όμως, η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός εκπέμπει SOS.Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι πλέον κυρίως οικονομικό.
Πριν από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια η κουβέντα περιστρεφόταν γύρω από τα χρήματα. Σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι. Δεν υπάρχουν χέρια. Δεν υπάρχουν παράγοντες. Οι ίδιοι τρεις, τέσσερις ή πέντε άνθρωποι κρατούν όρθια σωματεία επί σειρά ετών. Καλύπτουν οικονομικές υποχρεώσεις, τρέχουν μετακινήσεις, γήπεδα, δελτία, χορηγίες, αγώνες, ακαδημίες και στο τέλος της ημέρας ακούνε μόνο παράπονα. Κάποια στιγμή κουράζονται. Και όταν κουράζονται δεν υπάρχει η επόμενη γενιά για να πάρει τη σκυτάλη.
Το ίδιο συμβαίνει και μέσα στο γήπεδο. Οι ποδοσφαιριστές λιγοστεύουν. Τα χωριά έχουν λιγότερα παιδιά. Οι ακαδημίες που η αλήθεια αυξάνονται διαρκώς, δυσκολεύονται να τροφοδοτήσουν τα ανδρικά τμήματα. Παράλληλα, σε αρκετές περιπτώσεις οι οικονομικές απαιτήσεις αθλητών δεν συμβαδίζουν με τη σημερινή πραγματικότητα των συλλόγων. Δεν είναι θέμα κακής πρόθεσης. Είναι θέμα αντίληψης της κατάστασης.
Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή. Αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, σε λίγα χρόνια δεν θα συζητάμε για το πόσα χρήματα παίρνει ένας ποδοσφαιριστής. Θα συζητάμε για το αν υπάρχουν ομάδες να τους τα δώσουν και ίσως κάποιοι θα πρέπει να βάζουν και το χέρι στην τσέπη για να αγωνιστούν στο άθλημα που αγαπούν.
Και το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στο ποδόσφαιρο.
Αρκεί να ρίξει κάποιος μια ματιά στο ανδρικό μπάσκετ των Δωδεκανήσων για να καταλάβει ότι η κατάσταση είναι αντίστοιχη. Τα σωματεία μειώνονται, οι επιλογές λιγοστεύουν και η επιβίωση γίνεται όλο και δυσκολότερη.
Δεν φταίει κάποια διοργανώτρια αρχή γι’ αυτό. Πρόκειται για ένα πολύ βαθύτερο κοινωνικό και αθλητικό ζήτημα.
Γι’ αυτό ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ψάχνουμε ενόχους και να αναζητήσουμε λύσεις.
Μήπως πρέπει να μειωθούν οι ομάδες ώστε να δημιουργηθεί ένα πιο βιώσιμο μοντέλο;
Μήπως πρέπει να υπάρξουν περισσότερα κίνητρα για νέους παράγοντες;
Μήπως η πολιτεία οφείλει να στηρίξει ουσιαστικότερα τα ερασιτεχνικά σωματεία;
Μήπως οι ίδιοι οι αθλητές πρέπει να κατανοήσουν καλύτερα τη νέα πραγματικότητα;
Και κυρίως, μήπως πρέπει να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι η ΕΠΣ Δωδεκανήσου, οι παράγοντες των σωματείων, οι τοπικοί φορείς και η πολιτεία για να συζητήσουν ανοιχτά τα πραγματικά προβλήματα;
Γιατί αν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε κάθε κρίση ως μεμονωμένο περιστατικό, σύντομα θα ανακαλύψουμε ότι δεν χάθηκε μόνο μια ομάδα, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι του ερασιτεχνικού αθλητισμού όπως τον γνωρίζαμε.
Και τότε ίσως να είναι αργά.
Το θέμα δεν είναι αν υπάρχει ζωή στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Υπάρχει. Και μάλιστα πολλή. Το θέμα είναι αν θα βρεθούν οι άνθρωποι που θα την κρατήσουν ζωντανή.
