Η υγεία των ακαδημιών της Ρόδου και η θλιβερή εικόνα της ανδρικής ομάδας!
Σε μια εποχή που ο κόσμος έχει κουραστεί από τη μιζέρια, την ανευθυνότητα και την απαξίωση, η ομάδα της Ρόδου, ένα σωματείο με βαριά φανέλα και ιστορία, μοιάζει διχασμένη. Από τη μία, ένα κομμάτι που λάμπει και εμπνέει. Από την άλλη, ένα άλλο που βυθίζεται όλο και περισσότερο στην απογοήτευση.
Αναφέρομαι, φυσικά, στο τεράστιο έργο που γίνεται στις ακαδημίες του συλλόγου υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Κάππου. Μια δουλειά γεμάτη ουσία και μεράκι. Εκεί όπου προπονητές, παιδιά και γονείς συνθέτουν ένα περιβάλλον που μοιάζει περισσότερο με οικογένεια παρά με ποδοσφαιρικό τμήμα. Πολλά παιδιά ανήκουν ενεργά στο δυναμικό της Ακαδημίας και νιώθουν περήφανα που φορούν το σήμα της Ρόδου στο στήθος. Και αυτό, στην εποχή μας, δεν είναι καθόλου αυτονόητο.
Παρότι είμαι της άποψης ότι σ’ αυτές τις ηλικίες λίγη σημασία έχουν οι πρώτες, δεύτερες, τρίτες θέσεις, καθώς δεν είναι αυτές που θα προδικάσουν το μέλλον αυτών των παιδιών, εντούτοις αν το δει κανείς από καθαρά αγωνιστικής πλευράς η Ρόδος κατέκτησε τα τελευταία δυο χρόνια το πρωτάθλημα στην Κ-16, ενώ έφτασε μια ανάσα να το κάνει πράξη στην Κ-14. Προφανώς και αυτό κάτι δείχνει..
Από εκεί και πέρα, το Final-4 της Κ-14 ήρθε απλώς να επιβεβαιώσει την ποιότητα και την υγεία που υπάρχει στο αναπτυξιακό κομμάτι. Οι οργανωμένοι φίλαθλοι της ομάδας, παρόντες, δυναμικοί, δίπλα στα παιδιά και στους γονείς. Δημιούργησαν μια τρομερή ατμόσφαιρα αυτό το διήμερο, με τα καπνογόνα, με τα πανό τους και με τα συνθήματα τους. Όχι απλώς για να δουν έναν αγώνα, αλλά για να δείξουν σε αυτά τα παιδιά τι σημαίνει να είσαι “Ρόδος”. Ήταν εκεί για να στηρίξουν το υγιές κομμάτι του συλλόγου. Και το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: αυτή είναι η Ρόδος που θέλουμε.
Όμως, όσο το αναπτυξιακό σκέλος ανεβαίνει επίπεδο, η ανδρική ομάδα δείχνει να πηγαίνει στην αντίθετη κατεύθυνση. Η εικόνα της μοιάζει σχεδόν θλιβερή. Μια ομάδα απαξιωμένη, δίχως προσανατολισμό, με τον πρόεδρο της, να έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα του συλλόγου και τον παλμό της εξέδρας. Ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη, όχι γιατί δεν αγαπά τη Ρόδο — το αντίθετο. Αλλά γιατί δεν βλέπει ελπίδα, δεν βλέπει προοπτική, δεν βλέπει συνέπεια. Χωρίς ταυτότητα, χωρίς αγωνιστικό προσανατολισμό, χωρίς σύνδεση με τον κόσμο και χωρίς αξιοπιστία.
Η εικόνα του κόσμου και των οργανωμένων σ’ έναν Final-4 της Κ-14 σε σύγκριση με αγώνα της ανδρικής ομάδας όπου λίγο έλλειψε σε παιχνίδι καθημερινής ημέρας με κακοκαιρία στον Αρχάγγελο, οι φιλοξενούμενοι να είναι περισσότεροι από τους γηπεδούχους μαρτυράει πολλά.
Η μεγάλη αντίφαση είναι εδώ: Πώς γίνεται ένα παιδί από τις ακαδημίες της Ρόδου να οραματιστεί τον εαυτό του στην ανδρική ομάδα όταν αυτή δεν εμπνέει, δεν προβάλλει αξίες και δεν το αγκαλιάζει; Ο πρώτος και πιο σημαντικός στόχος των ακαδημιών είναι να κάνουν ένα παιδί να ονειρεύεται πως μια μέρα θα φορέσει τη φανέλα της ανδρικής ομάδας. Και αυτή τη στιγμή, με αυτή την εικόνα, το όνειρο αυτό μοιάζει μακρινό.
Η Ρόδος, δυστυχώς, δεν λειτουργεί πια σαν ένα. Ακαδημίες και ανδρική ομάδα πορεύονται ως δυο διαφορετικοί κόσμοι. Και κάπου εδώ πέρα από τα πολλά και δικαιολογημένα συγχαρητήρια που ακούν ο υπεύθυνος των ακαδημιών, κ. Γιάννης Κάππος μαζί με τον κ. Νίκο Διακίδη έρχονται και οι δικές τους ευθύνες απέναντι στο μέλλον αυτών των παιδιών. Είναι αυτοί που πρέπει να διασφαλίσουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για το μέλλον των παιδιών τους και να μην τους χάνουν από τα χέρια τους μετά την Κ-16. Προφανώς, δεν αρκεί να γίνει με την συμμετοχή παιδιών στο έμψυχο δυναμικό της πρώτης ομάδας, αλλά αυτά τα νεαρά παιδιά να μπορούν να βρίσκονται μέσα σ’ ένα υγιές περιβάλλον που αυτή την στιγμή δεν υπάρχει.
Πλέον όλο το διοικητικό συμβούλιο είναι προ των ευθυνών του, μ’ όλα αυτά που ταλανίζουν τον σύλλογο και δεν κάνουν κάτι για να αλλάξει η κατάσταση και απλώς συμβιβάζονται στον έναν. Δεν μπορεί να επιτρέπουν σ΄ έναν οργανισμό με την ιστορία και την δυναμική της Ρόδου να έρμαιο στις ορέξεις του ενός, ο οποίος διατάζει και αποφασίζει μόνος του. Τα ψέματα τελείωσαν.
Υ.Γ. Παρότι υπήρχαν απειλές για πρωτοδικείο και διάλυση στην «Κακιά Σκάλα» καλό θα είναι να προσέχουν γιατί καμιά φορά γυρνάνε…μπούμπερανγκ και μπορείς να βρεθείς ο ίδιος έκπτωτος.
Υ.Γ. 1 Ο κόσμος έστειλε το μήνυμα. Δεν ζητάει ούτε πρωταθλήματα, ούτε ανόδους. Υγεία ζητάει. Εφόσον, υπάρξει υγεία και αλλαγή η δίψα του κόσμου θα γυρίσει την ομάδα στις παλιές εποχές.
Υ.Γ. 2 Όλους πλέον μας έχει κρίνει η ιστορία. Παρότι, κάποιος έχει βάλει στο φανταστικό του μυαλό ότι τον πολεμούσα μέσα στην ομάδα καλό θα είναι να μην έχει κοντή μνήμη. Καλό θα είναι να μάθει την δική μου ιστορία, είτε ως ποδοσφαιριστής από τα τμήματα υποδομής, είτε αργότερα ως φίλαθλος στην «Κακιά Σκάλα», είτε και ακόμα και ως δημοσιογράφος όπου πάντα έβαζα πρώτα την αγάπη μου για την ομάδα, με κάθε κόστος.
Υ.Γ. 3 Σε λίγες μέρες θα ακολουθήσει νέο άρθρο όπου θα ειπωθούν τα πάντα. Και τότε….!!!
