Ο κορονοϊός έφερε στην επιφάνεια την ανυπαρξία των σχολικών υποδομών!
Η πανδημία έχει επηρεάσει σε κάθε επίπεδο την ζωή και την καθημερινότητα όλων των πολιτών. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το σχολείο, που λειτουργεί πλέον με διαφορετικό τρόπο, από αυτό που όλοι είχαν συνηθίσει.
Μαθητές, καθηγητές και δάσκαλοι, καλούνται να προσαρμοστούν σε νέα δεδομένα. Η υποχρεωτική χρήση της μάσκας στους κλειστούς χώρους των σχολείων και η απαγόρευση του κλιματισμού ως μέτρα κατά του κορονοϊού, είναι κάποια από τα βασικότερα.
Το θετικό της υπόθεσης, με ελάχιστες εξαιρέσεις είναι η διάθεση των μαθητών, να συνετιστούν και να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Από την άλλη δάσκαλοι και καθηγητές, έχουν αποκτήσει άθελά τους ρόλο “αστυνομικού”, τόσο όταν πρόκειται για την χρήση της μάσκας, όσο και όταν οι μαθητές τους ζητούν την χρήση του κλιματισμού -όταν αυτός υπάρχει-. Οι δεύτεροι, είναι οι τελευταίοι που μπορεί κανείς να κατηγορήσει, άλλωστε είναι εκτελεστικά όργανα του κράτους και λειτουργούν, όπως αυτό ορίζει τους νόμους
Ας είμαστε ρεαλιστές, η μάσκα σαφώς και προστατεύει, ουδείς μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Όμως, στην μαθητική διαδικασία δυσκολεύει τόσο τους διδάσκοντες, όσο και τους διδασκομένους στην προσπάθεια που κάνουν. Σε συνδυασμό με την έλλειψη του κλιματισμού και την αφόρητη ζέστη που επικρατεί στις σχολικές αίθουσες αυτή την περίοδο, άπαντες είναι δυσαρεστημένοι με την κατάσταση που βιώνουν.
Σ’ αυτό το σημείο όμως, γεννάται το εξής ερώτημα: Τηρούνται τα μέτρα όπως πρέπει στον σχολικό χώρο; Σύμφωνα με την νομοθεσία του κράτους, η απόσταση των μαθητών θα πρέπει να είναι ίση με 1,5 μέτρο. Σε περίπτωση που αυτό χωροταξικά είναι αδύνατο, τότε η διδασκαλία θα εφαρμόζεται εκ περιτροπής. Χωρίς να έχω διάθεση να βάλω στο στόχαστρο κανέναν, οι αποστάσεις ούτε εφαρμόζονται, αλλά ούτε και είναι πρακτικά δυνατό να εφαρμοστούν. Η απόδειξη, είναι οι υποδομές που υπάρχουν στα σχολεία. Ακόμη και ένας γονιός που επισκέπτεται το σχολείο δυο ή τρεις φορές τον χρόνο μπορεί εύκολα να φανταστεί την κατάσταση, υπό αυτές τις συνθήκες.
Παρακάτω, μπορείτε να διακρίνετε την ξεκάθαρη οδηγία του κρατικού μηχανισμού:
Το κλείσιμο το σχολείων, όταν αυτό κριθεί ορθό να πραγματοποιηθεί και η συνέχιση των μαθημάτων εξ αποστάσεως, μπορεί να είναι μια έσχατη λύση. Πάραυτα, δεν μπορεί να αποκρύψει την πραγματική εικόνα, που δεν είναι άλλη από τις μηδενικές υποδομές και την αδιαφορία των αρμόδιων διαχρονικά για την παιδεία.
Είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, ανεξάρτητα με τον COVID_19, να παρθούν μέτρα ενίσχυσης των σχολικών μονάδων. Κρίνεται απαραίτητο, ανεξάρτητα με την ύπαρξητης πανδημίας, να προσληφθεί βοηθητικό προσωπικό που θα φροντίζει να απολυμαίνονται οι σχολικές μονάδες πριν, μετά αλλά και κατά την διάρκεια των μαθημάτων.
Επιπλέον, σε σχολεία, με πλήθος μαθητών, είναι αδύνατο να ελέγξει κανείς την διασπορά του ιού, ανάμεσα σε ένα πληθυσμιακό μέρος, το οποίο σύμφωνα με τους επιστήμονες στην συντριπτική του πλειοψηφία, το περνά ασυμπτωματικά. Συνεπώς, θα πρέπει να υπάρχουν συνεχείς έλεγχοι από τους αρμόδιους, υπάρχει διάθεση να περιοριστεί ο ιός στην κοινότητα.
Κρίνεται αναγκαίο για την ασφάλεια όλων, η ύπαρξη μιας σχολιατρικής υπηρεσίας σε κάθε σχολική μονάδα. Αυτή, θα φέρει την αποκλειστική ευθύνη για τον έλεγχο της υγείας όλων των μαθητών και των καθηγητών του κάθε σχολείου, προκειμένου να υπάρχει συνεχής έλεγχος, για την πρόληψη, της οποιαδήποτε αρνητικής κατάστασης, αλλά και των βημάτων που θα ακολουθηθούν σε περίπτωση που υπάρξει κάποιο ύποπτο κρούσμα, Αν για παράδειγμα, αναλογιστεί κανείς, πόσο εύκολα μπορεί να διασπείρει τον ιό, ένας θετικός μαθητής που παρουσιάζει συμπτώματα, έως ότου μεταβεί σε κάποιο ιατρείο ή νοσοκομείο, η ύπαρξη μιας τέτοιας υπηρεσίας, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία.
Η ανυπαρξία των υποδομών στις σχολικές μονάδες είναι ένα αναμφισβήτητο διαχρονικό πρόβλημα. Η δε κατάσταση του κορονοϊού, έφερε στην επιφάνεια πολλά από αυτά τα προβλήματα. Ένα πιθανό νέο κλείσιμο των σχολείων θα είναι η απόδειξη της αδυναμίας του κράτους, να βελτιώσει και να διαχειριστεί την κατάσταση. Πως μπορείς να κλείνεις τα σχολεία, όταν δεν έχεις φροντίσει ώστε να τηρούνται οι αποστάσεις και όλοι να είναι ασφαλείς;
Παράλληλα, ένα ακόμη πρόβλημα που απασχολεί τα σχολεία, σε κάθε επίπεδο είναι η έλλειψη χρηματοδότησης από το κράτος. Δεν είναι λίγα τα περιστατικά εκείνα, όπου δάσκαλοι και καθηγητές, αναγκάστηκαν να βάλουν χρήματα από την τσέπη τους, προκειμένου να καλύψουν απλά λειτουργικά έξοδα( πχ.χαρτιά για φωτοτυπίες, μελάνια, μαρκαδόρους, απολυμαντικά). Είναι απαραίτητο λοιπόν, το κράτος, να ενισχύσει οικονομικά τα σχολεία για κάλυψη απαραίτητων αγαθών, απαραίτητων για την πρόληψη του ιού, αλλά και την τήρηση των βασικών κανόνων υγιεινής.
Κλείνοντας, θεωρώ πως δεν πρέπει να λησμονούμε τον ανθρώπινο παράγοντα. Τόσο οι μαθητές, όσο και οι καθηγητές, είναι άνθρωποι. Προσωπική βιωματική μου άποψη είναι ότι υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αδύνατο να αποδώσουν και οι δύο πλευρές. Πως λοιπόν μπορείς να απαιτήσεις από έναν μαθητή ή έναν καθηγητή να δώσει τον καλύτερό του εαυτό, σε ένα σχολείο τοξικό, γεμάτο εκνευρισμό και με περιορισμούς;
Υ.Γ.: Συγχαρητήρια στον Διαγόρα για την επάξια άνοδό του
Υ.Γ.2: Κόσμος σε θέατρα, κινηματογράφους, μαγαζιά εστίασης, σχολεία ανοιχτά… γήπεδα κλειστά;
